OECD: Top 5 actions to take in education today

oktober 22nd, 2010

What are the top five priorities for action to take in education today? The people participating said:

 

  1. Teach to think, not to regurgitate.
  2. Commit to education as a public good and a public responsibility.
  3. Focus more on creating a long-term love of learning and the ability to think critically than teaching to standardised tests.
  4. Ensure all children have the opportunity to discover their natural abilities and develop them.
  5. Ensure that children from disadvantaged background and migrant families have the same opportunity to quality education as others.

De uitkomsten van de internetconsultatie “Raise your hand!” van de OECD zijn bekend.

Posted via email from paulomoekotte’s posterous

Mentors cite New Zealand school system

juni 29th, 2010

…local parents who don’t send their children to school are penalized by the state even as school dropout is unheard of in that island nation which has virtually zero crime rate.

…, a New Zealand regular classroom consist only about 15 children who perform most of class activities with the teacher’s function focused only on room management and supervision.

Instruction, … , is very informal with every classroom having a heavily socialized atmosphere where children freely sit or squat on the floor with the room surrounded with colorful instructional devices and enough reading materials.

(bron)

Zou het dan toch zo eenvoudig zijn??

Posted via email from paulomoekotte’s posterous

Student Voice: luisteren naar en praten met de studenten bij Ashby School (Leicestershire)

juni 27th, 2010

A significant feature of the way this school operates and is managed is the enormous emphasis that is placed on student voice. This is exemplified in a number of ways, and has come about as the result of a significant amount of hard work, research and planning on the part of the staff and students in the school. Key strategies the school uses to ensure that student voice contributes to how the school operates include:

  1. input into teaching and learning – including the use of exit questionnaires in every faculty area, focus on assessment for learning strategies, and the development of a teaching and learning group that conducts lesson observations of staff and creates a dialogue between staff and students about best practice.
  2. student governance – including an open-forum school council, the involvement of students in the selection of new staff, and a comprehensive ‘house system’ in which students take a very pro-active role in leading.
  3. support for each other – provided mostly through the house system and a vertically organised home group system. There are a wide range of opportunities in the house system for student leadership and support – including a senior student leadership team consisting of a head boy and girl and their deputies whose role is to provide leadership of the student body in all matters relating to student life; two house captains for each of the 8 houses in the school, and 20 house prefects in each house – a total of 180 leadership roles.

The staff and students we spoke to and observed were certainly living out the espoused ideas in our brief time observing – but enough to convince us that the emphasis on student voice that this school talks about is genuine and a part of the school culture.

This visit has highlighted for me (again) the fundamental importance of building a positive school culture, one based on trust and mutuality, where student voice is paid more than lip service and tokenistic acknowledgment. This school has achieved that – and now without considerable planning and effort, but the results are certainly worth it if what we saw today is anything to go by.

Perhaps the interesting thing is that all of this was happening in a school that is an amalgamation of buildings and facilities that date back to 1567! Even the new buildings, the most recent opened in 2003, were hard to distinguish from the older ones. These quality outcomes were being achieved in a traditional school environment, without the added bonus of innovative architecture, buildings fit for pedagogy etc.

Uit een groot onderzoek in de US is al eens gebleken (Astin, 1993) dat de omgevingsfactoren die de onderwijsprestaties van studenten het sterkst beïnvloeden de interactie tussen studenten onderling en tussen studenten en docenten zijn. Investeren in de interactie tussen studenten en docenten beïnvloedt mijns inziens ook de kwaliteit van de docent én het curriculum. De Ashby School uit dit bericht van Derek Wenmoth is hier heel doelbewust mee bezig. Het lijkt zo eenvoudig, voor de hand liggend en ook makkelijker dan investeren in gebouwen en ICT. En toch zijn er volgens mij in Nederland nog veel scholen die van deze Ashby School kunnen leren.
Stel je voor zeg: studenten die worden betrokken bij sollicitatieprocedures!?

Posted via email from paulomoekotte’s posterous

The prospects of global education reform

juni 27th, 2010
BekijkenMeer vanGerelateerde video’sCommentaarDelenVerzendenFavorietTwitterFacebook

Tijdens de afgelopen Onderwijs Researchdagen (ORD) in Enschede werd mij duidelijk dat het onderwijsonderzoek onverminderd zoekt naar effectiviteitsverbetering. Het kan daarbij om allerlei niveaus gaan, uiteenlopend van onderwijskundig eiderschap, docentcompetenties, professionalisering en curriculumontwikkeling of het ontwerpen van taken en inzetten van ICT. Ook tijdens het slotdebat tussen onderzoekers uit verschillende ‘scholen’ beperkte zich de discussie over onderwijskwaliteit hoofdzakelijk tot zaken als efficiëntie en effectiviteit, tijd en geld maar ook validiteit, objectiviteit en dergelijke.

De cruciale vraag waaraan het Nederlandse onderwijs een wezenlijke bijdrage kan leveren en wie die ‘hogere’ doelen eigenlijk bepaalt/bepalen, kwam ik slechts in één sessie tegen. Een sessie over een analysemodel dat kan worden toegepast voor het beschrijven en verklaren van het verloop van grootschalige onderwijshervormingen, zoals het invoeren van het Studiehuis (onderzoek van T. Carpay). Tijdens die sessie kwam onder andere ter sprake hoe de visie op en doelen van het Nederlands onderwijs via een breed maatschappelijk debat tot stand zouden moeten komen. Iets dergelijks werd nog niet zo lang geleden ook voorgesteld door de Onderwijsraad.
Als ik kijk naar de beschrijvingen die de laatste tijd vaak worden gegeven van de huidige maatschappelijke onrust en onzekerheid, de aanleiding die onder andere te vinden zou zijn in de dieperliggende oorzaken van de huidige recessie, en de wijze waarop onze huidige jeugd denkt, dan is de vraag die Sir Michael Barber stelt een zeer wezenlijke: “If we think it’s really important that the next generation are really well educated, don’t you think we should be doing that all around the world?”. Het filmpje kwam ik tegen op de weblog van Derek Wenmoth. In diens bericht vind je ook meer informatie over Barbers presentatie “The Prospects of global education reform” en zijn 3×3 model van ‘building blocks’ voor het onderwijs van de toekomst.

Posted via email from paulomoekotte’s posterous

Student Voice: luisteren naar en praten met de studenten bij Ashby School (Leicestershire)

juni 26th, 2010

A significant feature of the way this school operates and is managed is the enormous emphasis that is placed on student voice. This is exemplified in a number of ways, and has come about as the result of a significant amount of hard work, research and planning on the part of the staff and students in the school. Key strategies the school uses to ensure that student voice contributes to how the school operates include:

  1. input into teaching and learning – including the use of exit questionnaires in every faculty area, focus on assessment for learning strategies, and the development of a teaching and learning group that conducts lesson observations of staff and creates a dialogue between staff and students about best practice.
  2. student governance – including an open-forum school council, the involvement of students in the selection of new staff, and a comprehensive ‘house system’ in which students take a very pro-active role in leading.
  3. support for each other – provided mostly through the house system and a vertically organised home group system. There are a wide range of opportunities in the house system for student leadership and support – including a senior student leadership team consisting of a head boy and girl and their deputies whose role is to provide leadership of the student body in all matters relating to student life; two house captains for each of the 8 houses in the school, and 20 house prefects in each house – a total of 180 leadership roles.

The staff and students we spoke to and observed were certainly living out the espoused ideas in our brief time observing – but enough to convince us that the emphasis on student voice that this school talks about is genuine and a part of the school culture.

This visit has highlighted for me (again) the fundamental importance of building a positive school culture, one based on trust and mutuality, where student voice is paid more than lip service and tokenistic acknowledgment. This school has achieved that – and now without considerable planning and effort, but the results are certainly worth it if what we saw today is anything to go by.

Perhaps the interesting thing is that all of this was happening in a school that is an amalgamation of buildings and facilities that date back to 1567! Even the new buildings, the most recent opened in 2003, were hard to distinguish from the older ones. These quality outcomes were being achieved in a traditional school environment, without the added bonus of innovative architecture, buildings fit for pedagogy etc.

Uit een groot onderzoek in de US is al eens gebleken (Astin, 1993) dat de omgevingsfactoren die de onderwijsprestaties van studenten het sterkst beïnvloeden de interactie tussen studenten onderling en tussen studenten en docenten zijn. Investeren in de interactie tussen studenten en docenten beïnvloedt mijns inziens ook de kwaliteit van de docent én het curriculum. De Ashby School uit dit bericht van Derek Wenmoth is hier heel doelbewust mee bezig. Het lijkt zo eenvoudig, voor de hand liggend en ook makkelijker dan investeren in gebouwen en ICT. En toch zijn er volgens mij in Nederland nog veel scholen die van deze Ashby School kunnen leren.
Stel je voor zeg: studenten die worden betrokken bij sollicitatieprocedures!?

Posted via email from paulomoekotte’s posterous

The prospects of global education reform

juni 26th, 2010
BekijkenMeer vanGerelateerde video’sCommentaarDelenVerzendenFavorietTwitterFacebook

Tijdens de afgelopen Onderwijs Researchdagen (ORD) in Enschede werd mij duidelijk dat het onderwijsonderzoek onverminderd zoekt naar effectiviteitsverbetering. Het kan daarbij om allerlei niveaus gaan, uiteenlopend van onderwijskundig eiderschap, docentcompetenties, professionalisering en curriculumontwikkeling of het ontwerpen van taken en inzetten van ICT. Ook tijdens het slotdebat tussen onderzoekers uit verschillende ‘scholen’ beperkte zich de discussie over onderwijskwaliteit hoofdzakelijk tot zaken als efficiëntie en effectiviteit, tijd en geld maar ook validiteit, objectiviteit en dergelijke.

De cruciale vraag waaraan het Nederlandse onderwijs een wezenlijke bijdrage kan leveren en wie die ‘hogere’ doelen eigenlijk bepaalt/bepalen, kwam ik slechts in één sessie tegen. Een sessie over een analysemodel dat kan worden toegepast voor het beschrijven en verklaren van het verloop van grootschalige onderwijshervormingen, zoals het invoeren van het Studiehuis (onderzoek van T. Carpay). Tijdens die sessie kwam onder andere ter sprake hoe de visie op en doelen van het Nederlands onderwijs via een breed maatschappelijk debat tot stand zouden moeten komen. Iets dergelijks werd nog niet zo lang geleden ook voorgesteld door de Onderwijsraad.
Als ik kijk naar de beschrijvingen die de laatste tijd vaak worden gegeven van de huidige maatschappelijke onrust en onzekerheid, de aanleiding die onder andere te vinden zou zijn in de dieperliggende oorzaken van de huidige recessie, en de wijze waarop onze huidige jeugd denkt, dan is de vraag die Sir Michael Barber stelt een zeer wezenlijke: “If we think it’s really important that the next generation are really well educated, don’t you think we should be doing that all around the world?”. Het filmpje kwam ik tegen op de weblog van Derek Wenmoth. In diens bericht vind je ook meer informatie over Barbers presentatie “The Prospects of global education reform” en zijn 3×3 model van ‘building blocks’ voor het onderwijs van de toekomst.

Posted via email from paulomoekotte’s posterous

Critical Literacies, Pragmatics and Education

juni 19th, 2010

Een goede presentatie over nieuwe ‘domeinen’ van leren, gekenmerkt door verschillende relaties, verschillende contexten en verschillende discoursen, en het nut van een Personal Learning Environment (PLE). Vooral het aspect ‘control’ (ben ik zelf de eigenaar van mijn leren en de daarvoor benodigde tools”) speelt een wezenllijke rol om het leren in die verschillende contexten te kunnen verbinden. Wat mij betreft op te vatten als een voorzet voor een Pragmatic Learning Environment..

Posted via web from paulomoekotte’s posterous

YouTube Creates Online Video Editor

juni 18th, 2010

YouTube has just launched an online video editor, and you can read more about it at the Mashable blog.

Though I haven’t tried it yet, I’m going to tentatively add it to Not The “Best,” But A List… Of Online Video Editors.

Please leave a comment if you’ve used it.

Hello there! If you are new here, you might want to subscribe to the RSS feed for updates on this topic.

Mooie uitbreiding van functionaliteit voor iedereen die graag ‘in the cloud’ werkt.

Posted via web from paulomoekotte’s posterous

Classroom uses of social network sites: Traditional practices or new literacies?

juni 11th, 2010
Classroom uses of social network sites: Traditional practices or new literacies?
May 31, 2010 0 Comments

Maryam Moayeri
Published Online: May 31, 2010
Abstract | References | Full Text: HTML, PDF (300 KB)

Comments are closed.

Leuk onderzoek naar de vraag of nieuwe technologie automatisch de vraag oproept naar nieuwe vaardigheden. Het onderzoek laat zien dat de gebruiker (in dit geval docenten) heel goed in staat kan zijn met nieuwe technologie oude dingen te doen. Volgens onderzoekster Moayeri bepaalt de mindset (maar dat mag je m.i. ook paradigma noemen) hoe professionals (in dit geval docenten) de technologie gebruiken.

Je op deze manier ‘eigen maken’ van technologie wordt ook wel ‘appropriation’ genoemd. En software naar je eigen hand zetten is nu net de kracht van veel sociale media. Deze software is zo ontworpen dat je als gebruiker veel mogelijkheden krijgt om instellingen te wijzigen en onderdelen (als widgets) toe te voegen.

Maar wat je als docent dus blijkbaar ook kunt doen, is die moderne media voor traditionele praktijken inzetten. Dit onderzoek laat zien dat er meer voor nodig is dan nieuwe technologie om het denken en doen van docenten te veranderen.

Posted via web from paulomoekotte’s posterous

Is New Media Incompatible with Schooling?

april 5th, 2010

Digital media provides a path to personalizing and customizing learning that is often at odds with the batch processing model of, especially, K-12 schooling. This has meant that digitally literate young people have come to understand that there are at least two living channels for learning – 1) an institutional channel, and 2) a peer-driven, interest-driven, and unregulated digital media channel. The bifurcation of learning experiences for young people is bound to call the institutional identification of schooling and learning into question in the coming years.

Dit citaat komt uit het interview dat Henry Jenkins had met Rich Halverson, co-auteur van het boek: Rethinking Education in the Age of Technology: The Digital Revolution and Schooling in America.
De vraag is natuurlijk of er inderdaad sprake is van een splitsing in vormen van leren en of dat erg gevonden moet worden.
Ik vermoed dat geletterde kinderen altijd al hebben begrepen welke mogelijkheden tot leren er naast school (formeel onderwijs) nog meer geboden worden. Ze zullen daar ook altijd gebruik van gemaakt hebben. Het leren van de krant en TV-programma’s zijn daarvan slechts een paar voorbeelden. Informeel leren en formeel leren bestaan al langer naast elkaar en kunnen als complementair (Leren op het werk; Borghans, Golsteyn, De Grip & Nelen , 2009) worden beschouwd dan wel als ‘interrelated’ (Informality and formality in learning; Colley, Hodkinson & Malcolm, 2004). Dat er binnen het onderwijs nog geen optimale invulling wordt gegeven aan die relatie en de nieuwe manieren waarop deze vormen gemedieerd worden, laat onverlet dat de jongeren die ‘zover zijn’, er zelf wel degelijk een plek aan weten te geven (Toekomstvisie op jongeren en technologie in onze samenleving; Van Kokswijk, 2007).

De vraag of jongeren op termijn moeite zullen hebben met de ‘traditionele’ manier waarop instellingen tegen onderwijs en leren blijven aankijken, is vooral van belang wanneer daardoor de identificatie en dus betrokkenheid met onderwijs en leren negatief worden beïnvloed.

Onderwijshervorming is dus eigenlijk minder technologie-gedreven en meer socio-cultureel bepaald, dan de hele web 2.0 discussie doet vermoeden. Gepersonaliseerd leren heeft toch weinig met technologie te maken. En zelfregulerend leren heeft toch meer met de ‘locus of control’ te maken dan met de vraag of we een MLE of een PLE inzetten. Binnen een MLE is het toch ook mogelijk om gebruikers een bepaalde graad van controle te geven?
Misschien moeten we, om de discussie te vereenvoudigen, eens ophouden te spreken van de ‘age of technology’, ‘disruptive technology’ en allerlei andere kreten of oneliners waarin technologie/technology voorkomt.
Het gaat immers helemaal niet om de technologie maar om datgene wat de jeugd ermee doet dan wel wil leren doen. En vervolgens om de vraag of we daar op een slimme manier iets mee kunnen binnen ons onderwijs.

Posted via web from paulomoekotte’s posterous

´╗┐